Posted in Հայոց լեզու, Հովհաննես Թումանյան

ՀԱՄԵՐԳ

ՀԱՄԵՐԳ

Վըտակը ժայռից ներքև է թըռչում,
Թափ առած ընկնում քարերի գըլխին,
Զարկում ավազին, շաչում է, ճըչում,
Ճըչում անհանգիստ, փըրփուրը բերնին։

Ինչպես ծերունին, ձենով պառաված,
Ձայնակցում է ժիր թոռնիկի երգին,
Այնպես է ծերուկ անտառը կամաց
Արձագանք տալի ջըրի աղմուկին։

Այնինչ բընության զըվարթ համերգի

Ունկընդիրն անխոս ու հավերժական,
Ժայռը մտախոհ՝ իր մըռայլ մըտքի
Ետևից ընկած լըսում է նըրան։

 

Իմ կարծիքով այս բանաստեղծությունան ձայնը այս պես է հնչում «թշշշշ թշշշշշ»: Ջուրը երբ, որ գալիս է ընկնում է քարերի վրա: Ես լսել եմ այդ երաժշտության այդ համերգը ծիտիկները ծլվլում են առվակը ընկնում է քարերի գլխին և այսպիսի ձայն է գալիս «թշշշշ թշշշշշ»: Ես էլի եմ լսել այս ձայնը Դիլիջանում:

Advertisements

Հեղինակ՝

Ես Էլեն Կարապետյանն եմ սովորում եմ «Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր»-ում ծնվել եմ 2006թ. ծննդյանս օրը հոկտեմբերի մեկին է:

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s