Համեմատություն

Ես կարդացել եմ չինական հեքիաթներից մեկը, որի անունն է «Աղվեսն ու հավի միսը»: Իմ կարծիքով այդ հեքիաթը անիմաստ հեքիաթ էր հետաքրքիր ոչ մի բան չկար ընդամենը «Աղվես մի հավի միս էր գողանում փետուրները պռճոկեց ու որոշեց հավին ուտել, բայց մտածեց-մտածեց որոշեց խնջույք կազմակերպել հավի միսը դրեց գլխի տակ և որոշեց քնել նա չեր կարողանում քնել կերավ հավի փափլիկ մասերը և որոշեց էլի քնել էլի չկարողացավ քնել կերավ չոր մասերը և որոշեց էլի քնել չկարողացավ քնել կերավ ամբողջ միսը և վերջապես քնեց նրան ոչ թե բարձն էր խանգարում այլ հավի միսը»:

Advertisements

Համեմատություն

Ես կարդացել եմ պարսկական հեքիաթներից մեկը հեքիաթի անունն «Ծիտը» է: Մի քիչ ձանձրալի էր, բայց շատ լավ հեքիաթ իմ համար հայկական հեքիաթներն են լավը, որովհետև ծիծաղելի են հետաքրքիր են հաճելի են: Բացի դրանից կասեմ ինձ դուր չեկավ ծտի պահվածքը դուր չեկավ որ նա խաբում էր որսորդին ուղակի որսորդը իր ուղեղը անջատել էր:

Համեմատություն

Ֆրանսիական հեքիաթներից կարդացել եմ «Խորամանկ քահանան» հեքիաթը: Այն բոլոր հեքիաթների նման սովորեցնող ասելիք ուներ: Այդ առումով նա նման էր հայկական հեքիաթներին: «Խորամանկ քահանան» հեքիաթի ասելիքն այնն էր, որ մարդիկ միաժամանակ չեն կարող նույն բանը ցանկանալ և նույնատիպ մտածել: Բացի այն, ինչ սովորեցնում էր հեքիաթը, ինձ դուր չեկավ, որ քահանան խաբում էր իր ժողովրդին, չէ որ ժողովուրդը նրան հավատում էր և օգնություն խնդրում:

Համեմատություն

Իմ կարծիքով հնդկական հեքիաթները այդքան էլ հետաքրքիր չեն, որովհետև մի հեքիաթ եմ կարդացել, որը շատ անիմաստ հեքիաթ էր այդ տեղ ասում էին, որ «Ոչ մի տեղ ջուր չկա և մի անգամ մի աղջիկ գնում է ջուր փնտրելու ման է գալիս ման է գալիս ջուր չի գտնում հույսը կորցրած հետ գնում տուն ճանապարհին մի կուժ է տեսնում մեջն էլ լիքը ջուր վերցնում է տանում է տուն իր տատիկը ասում է, որ դու առաջինը խմիր մի մուրացկան է գալիս նրանց տան դռան մոտ կանգնում և ջուր է խնդրում աղջիկն էլ համաձայնվում է երբ որ համաձայնվում է յոթ քար էր մեջը լինում երբ որ մուրացկանը խմում է յոթ քարերը բարձրացնում են երկինք և դառնում են յոթ աստղեր» դրա համար էլ այս հեքիաթի անունը «Յոթ աստղ» իմ համար ամենահետաքրքիր և ամենածիծաղելի հեքիաթները հայկական հեքիաթներնն են:

Առևտուր

Մի չոբան իր էրկու ոչխարը տանում ա բազար, որ ծախի, ամա ուշ ա տեղ հասնում՝ մուշտարի չի ճարում։

Քոռ ու փոշման ուզում ա ետ դառնա, մին էլ մի դալալ ա մոտկանում էս ոչխարների դմակն ա ձեռների միջին ծանր ու թեթև անում, կողերն ա ճմռում՝ մթամ ուզում ա առնի, դեսից-դենից լկռահաչի տալի, վերջը, թե.

— Ի՞նչ արժի քու ոչխարը։

Ոչխարի գինն էլ էդ վախտը շատ-շատ՝ իրեք-չորս մանեթ ա լինում։ Ամա չոբանը տեսնում ա, որ սա քամի փչող ա, բան առնող չի, գլխիցը ռադ անելու համար ասում ա.

— Էս ոչխարի գինը հազար մանեթ ա։

— Քու չոբան հալովը ինձ վրա ծիծաղում ե՞ս,— ասում ա դալալը,— դե հմի ծիծաղի։
Ասում ա ու մի սիլլա տալիս չոբանին։

Չոբանը ոչխարները թողած, բռնում ա էդ դալալի յախիցը, քարշ տալիս բերում քյոխվի մոտ։

— Ինչ գանգատ ունես,— հարցնում ա քյոխվեն։

Չոբանը պատմում ա, թե էսենց, էսենց բան, էս մարդը, ես անմեղ, անտեղի ինձ սիլլա ա տվել։

— Դուզ ա ասո՞ւմ էս քնձռոտ չոբանը,— հարցնում ա քյոխվեն։

— Հրամանք ես,— ասում ա դալալը ու քյոխվին աչքով անում։ Քյոխվեն հասկանում ա դալալի աչքով անելը՝ յանի դու քունը կստանաս։

Մթամ շատ ա չարանում դալալի վրա, ոտը գետնովն ա տալիս.

— Էդ արարքիդ համար,— ասում ա,— էս չոբանին, շտրաֆ պետք ա տաս. քսան կապեկ։ Էս րոպեին հանի,— ասում ա,— տուր։

— Հրամանք ես,— ասում ա դալալը,— ձեռիս չկա, գնամ տուն, բերեմ։

— Բան չկա,— ասում ա քյոխվեն,— սա կսպասի, գնա բեր։

Չոբանը հասկանում ա, որ իրան ձեռ են առնում։ Դալալի գնալուց հետո հարցնում ա.

— Պարոն քյոխվա,— ասում ա,— ուրեմս, մարդի էրեսին սիլլա խփելը քսան կոպեկ արժի՞։

— Հա, էդպես ա օրենքը,— պատասխանում ա քյոխվեն։

— Մեռնեմ օրենքին,— ասում ա չոբանը, մի սիլլա տալիս քյոխվին, դալալը քսան կոպեկը որ բերի,— ասում ա,— քեզ թող լինի։ Ես վռազ եմ, գնացի։

Մինչի քյոխվեն՝ ուշքի ա գալի, չոբանը փախչում, գնում ա։

* * *

Ախ, ո՞ւր էր թե կաշառակեր դատավորը միշտ իրա փայ սիլլեն ուտեր։